​

​

Günümüzde mimarlık pratiğini yalnızca masa başında gerçekleşen bir eyleme indirgemek mümkün değildir; bir mimarın çalışma sürecini şekillendiren birçok etken vardır. Buna gündelik ilişkiler, çevresel etkenler, kentsel doku, tasarım ve üretimin kendine özgü temposu örnek olarak gösterilebilir. Bu nedenle, iş-yaşam dengesi, kimi meslekler için masa başında geçirilen saatlerle sınırlandırılıp ayrışırken mimarlar için farklı mekansal ihtiyaçlar doğurmaktadır. Ev ile ofis arasındaki çizgi bulanıklaştıkça, üretimin sürekliliğini sağlayan ama aynı zamanda nefes aldıran, kontrollü geçişlere izin veren bütüncül yaşam modelleri önem kazanmaktadır. Evofis42 projesi bu ihtiyaçları karşılarken içinde bulunan fonksiyonların devamlılığını da elverişli hale getirmeyi amaçlıyor.

Yapı, hem tasarımcısı hem de kullanıcısı olan mimar çiftin, mesleki üretimleri ve gündelik yaşamlarını tek çatı altında uyumlu biçimde birleştirme isteğinden doğar. Tasarım sürecinde kuzey cephesinin parselin ana cadde cephesi olması sebebiyle, arazide yalnızca konut işlevi kurgulamak, caddenin yoğunluğunu dengelemeyi zorlaştırarak çiftin ev yaşamlarında ihtiyaç duyduğu uzaklaşma ve dinginlik hissini yaratmakta yetesiz kalmaktadır. Bu nedenle, iş-yaşam döngüsünü birleştiren hibrit bir düzen kurgulanması amaçlanmıştır. Parselde zemin katta cadde cephesinin hareketliliği aile tarafından işletilen imalathaneyle buluşturulmuş, güney cephesindeki sakin konut dokusu ise mimar çiftin kendi ofis alanlarını yaratması için uygun görülmüştür. Bu şekilde, parseldeki kullanım alternatifleri mahalle sakinlerinin de faydalanabileceği üretim modellerine dönüşerek birbirlerine komşu olmuştur.

Tasarım kurgusunu yönlendiren parsel konumu ve mimar çiftin konutlarından beklentisi, zemin katta ticari kullanımla caddeden soyutlanırken, üst katta bulunan konut yerleşimiyle ihtiyaç duydukları çalışma hayatına yakınlık ve mahremiyeti bir araya getirmiştir. Mimar çiftin ofisi ile aile tarafından yönetilen küçük işletme, sırt sırta konumlandırılarak birbirinin ritmine eşlik eden ama bağımsız zemin teraslarında çalışan biçimde tasarlanmıştır. Daha önce de örneklerine rastlanılan kafe-mimarlık ofisi ilişkisi zemin katta birbirini besleyen bir dinamizm oluştururken üst kattaki konut bölümü, bu hareketli dünyadan ayrışan daha sakin ve izole bir kullanım alanı olarak kurgulanmıştır.